Mürit Kefer

Sad bin ebi Vakkas, bu iki kişiyi ne daha önce, ne de daha sonra görmedim derken Arap dilinin ve konunun inceliği içinde muhtemelen şunu anlatmak istemektedir.
- Ne ben ne de Talha, ne Uhuddan önce, ne de Uhuddan sonra böylesine şiddetli bir çarpışma yaşamadık!
Buna inanamayanlar, Sad bin ebi Vakkas’ın rivayet ettiği başka bir hadiste, kendisinden yine “ben” diye söz edemeyip, “bu Sad” diyerek söz ettiğini göreceklerdir. 20
***
Haz. Cebrail’in bazen herhangi bir insan, fakat özellikle Dihye bin Halife suretinde geldiğini biliyorum. Peki niçin özellikle Dihye? Sorunun cevabı Dihye bin Halifenin kendi şahsında saklıdır.
“ Dihye bin Halife ashabın ulularından idi. Bedirde ve sonraki bütün gazalarda Peygamberin yanında hazır bulundu ve yüksek hizmetler gördü. Peygamberin seçkin arkadaşlarından olan Dihye, son derece düzgün bir fiziğe sahip, kültürlü ve kibar bir insandı. Peygamber yakın çevresindeki devletleri İslam’a davet etmek üzere elçiler gönderirken, Roma İmparatorluğu gibi o devrin en büyük devletine elçi olarak Dihye bin Halife’yi gönderdi.” 21
Bu açıklamalarla, Haz. Dihye’nin bugünün dışişleri bakanı düzeyinde akıllı ve ne söylediğini bilen bir insan olduğu anlaşılmıyor mu?
***
Sırası gelmişken, mucizeler bahsinde değinemediğim bir konuya tekrar dönmek isterim. İman hadisi olarak bilinen meşhur hadisteki aniden gözden kaybolan beyaz elbiseli yabancı kimmiş biliyor musunuz? Aslında pek yabancımız değilmiş ve bazıları bunu biliyorlarmış.
Haz. Ömer’den naklen oğlu Abdullah anlatıyor ve hadisin sadece son kısmını anlatıyorum.
“ Bu söz üzerine yabancı çıktı gitti. Ben epeyce bir müddet kaldım. ( Bu ifade bazı kitaplarda, üç gece sonra Peygamberle karşılaştım, şeklindedir.) Haz. Peygamber, - Ey Ömer, sual soran bu zatın kim olduğunu biliyor musun? dedi. Ben, Allah ve Resûlü daha iyi bilir deyince şu açıklamayı yaptı, - Dihye bin Halife suretindeki Cebrail’di. Size dininizi öğretmeye gelmişti.” 22
Görülüyor ki, siyah saçlı beyaz elbiseli o yabancı Dihye bin Halife’den başkası değildir. Esasen Peygamberi kendi gözleri gibi sakınan Müslümanların, tanımadıkları bir yabancıyı onun dizi dibine kadar yaklaştırmayacaklarını düşünmeliydim değil mi?
Eminim bu hatıraya “yabancı” sözcüğünü ekleyenler, Ömer ve oğlu Abdullah’tan sonra gelenlerdir. Anlaşılıyor ki Haz. Cebrail’e yabancı kalan Müslümanlar, Dihye bin Halife’yi de yabancı yerine koymuşlar ve kısa sürede gözden kaybetmişlerdir.
***
“Büyük Akıl ” Haz. Cebrail’in varlığı hakkında Buhari’den aldığım bu tespitleri, başka bir usta Ebu Davud şöyle tamamlıyor.
“ Peygamber ashâbıyla namaz kılarken aniden ayakkabılarını çıkarıp sol tarafına koydu. Bunu gören cemaat de derhal ayakkabılarını attılar. Peygamber namazı tamamlayınca;
- Ayakkabılarınızı niye attınız? diye sordu.
- Seni atarken gördük, bu nedenle biz de attık! cevabını verdiler. Peygamber;
- Cebrâil bana gelip ayakkabılarımda pislik olduğunu haber verdi onun için attım. Öyleyse sizler mescide gelirken dikkat edin, ayakkabılarınızda bir pislik görürseniz onu silin, sonra namazınızı kılın.” 23
Haz. Cebrail’i şimdi bir daha düşünün. Hep kutsal şeylerden haber getiren büyük meleğin, ayakkabıdaki bir pislikten haber getireceği aklınıza gelir miydi?
Dinde hiçbir şeyin saklı olmadığını ve saklamadığını söyleyen Son Peygamber bu noktada iyi anlaşılmalıdır. O bize, kendisine vahiy getiren büyük melek Haz. Cebrail’in akıl olduğunu anlatmaya çalışmaktadır.
Bu konudaki alıntıları, Son Peygamberin daha önceleri kendisi yüzünden azarlandığı bir âmânın hatırası ile tamamlamak isterim. Anlatan vahiy katibi Zeyd bin Sabit bizzat kendisidir;
“ Peygamber bana, ( Evinde oturanla Allah yolunda cihat eden elbette bir olmaz. Nisa 4/95) ayetini yazdırıyordu. Tam bu sırada âmâ Ümmi Mektum çıkageldi ve ayeti işitince; Ya Resulallah, kör olmasaydım muhakkak ben de gidip savaşırdım dedi. Bunun üzerine Peygamberi vahiy hâli sardı ve ayete, (mazereti olanlar hariç) ibaresi eklendi.” 24
Çok uzadı, artık yeter değil mi?