Mürit Kefer

-Ya Muhammet! Bana anlattığın bu sözler çok güzel. Bölge halkına bunları anlatacak bir heyet gönderecek olursan, öyle umarım ki bu daveti daha iyi anlar ve icabet ederler.
Peygamber bu talebi olumlu karşılamakla birlikte biraz endişeliydi. Bölge Medîne’nin etki alanından oldukça uzakta ve siyasi ortam oldukça karışıktı. Amir ise, gelecek heyetin kendi koruması altında olacağını bildiriyordu. Sonuçta, Uhud savaşının üzerinden dört ay geçmişti ki, bazı rivayetlere göre on dört, bazı rivayetlere göre otuz kişilik bir davet heyeti, Münzir bin Amr’ın başkanlığında bölgeye doğru yola çıktı. Günler süren uzun bir yolculuğun sonlarına doğru heyete, davet sahibi Amir bin Mâlikin öldüğü şeklinde haberler ulaştı. Bunun üzerine bilgi vermek ve talimat almak üzere geriye bir haberci çıkarırken, ne yapacaklarına karar vermek üzere de Mekke ile Usfan arasındaki Maune kuyusu yanında konakladılar. Heyet başkanı Münzir yeterli bilgi toplamadan kafilenin daha fazla ilerlemesini uygun görmüyordu. Aralarından Haram bin Milhan’ı haberci olarak Amir oğullarına doğru yola çıkardı. Gerçekte gelen haberler pek de yalan sayılmazdı. Amir bin Mâlik gerçi ölmemişti ama ağır hastaydı ve kabilesi, kendisi ile kardeşinin oğlu Amir bin Tufeyl arasında bir yönetim boşluğu yaşamaktaydı. Amir bin Tufeyl epeyce yaşlı olmasına rağmen, oldukça hırslı bir kişiliğe sahipti ve Peygamberi de pek sevdiği söylenemezdi. Tarihler, Amir görüyorsun herkes Müslüman oluyor, sen de olsana diyenlere,
- Vallahi bütün Arap kavmi ardıma düşünceye kadar uğraşmaya yemin etmişimdir. Artık bu Kureyş delikanlısına tabi olur muyum? diye cevap verdiğini yazar.
Bu siyasi kargaşa içinde Süleym oğullarına ait atlılar çadırlara varmadan önce haberci Haram’ı çevirdiler. Haram Peygamberin mektubunu vermek istedi ise de reddettiler ve sırtından mızrakladılar. Yine tarihler Haram bin Milhan’ın göğsünden çıkan mızrağa bakıp, ben kazandım! diye haykırdığını yazar. Haram’ı öldürenler daha sonra da Maune kuyusunda beklemekte olan heyeti kuşattı ve kılıçtan geçirdi. Bu katliamdan ancak iki kişi kurtulabildi. Biri, öldü zannedilerek bırakılan Ka’b bin Zeyd, diğeri Mudar kabilesinden olduğu için sadece saçı kesilip bırakılan Amr bin Ümeyye.” 5
“Maune faciasından kurtulan Amr bin Ümeyye neye uğradığını şaşırmış, perişan bir halde dönmektedir. Dinlenmek üzere mola verdiği bir vahada, Amir oğullarından olduklarını öğrendiği kendisi gibi yolcu iki kişiye rastlar. Saldırıyı sadece Süleym oğullarının düzenlediğinden, Amir oğullarının hadiseye karışmadığından haberi yoktur ve yolcuların uykuya daldığı bir sırada intikam almak üzere ikisini de öldürür.
Ancak Amr’ın bu yaptığı Maune katliamının üzüntüsü içindeki Peygamberi daha da güç bir duruma sokar. Ölenler zaten masumdur ve böyle bir nedenle Süleym oğullarının yanı sıra Amir oğullarını da düşman edinmenin anlamı yoktur. Amr’a şöyle der,
- Hata etmişsin. Sen masum iki insan öldürmüşsün. Diyetlerini vereceksin!”
Başka bir hatırada Amr’ın bu diyetleri ödeyemediği ve Peygamberin ödemek zorunda kaldığı anlatılır.
Ancak iki insanın can bedeli az bir şey değildir ve Müslümanlar fakirdir. İşte o günlerde Peygamber bu diyetleri ödeyebilmek için Yahudi Nadir oğullarından yardım ister. Ayrıca, Süleym oğullarının Maune kuyusundaki saldırıları ile başlayan son siyasi gelişmeleri değerlendirmek istemektedir.
Nadir oğulları bu çağrıyı olumlu karşılar. Peygamber yanında Ebu Bekir, Ömer, Ali, Zübeyr, Talha, Sad bin Muaz, Sad bin Ubade ve Üseyd bin Hudayr’dan oluşan seçkin bir heyetle yola çıktığında şartların hızla değiştiğinden henüz haberi yoktur. Başta, Müslüman göründüğü halde siyasi hırsı sebebiyle sürekli Peygamberin aleyhinde davranan Abdullah bin Übey olmak üzere bütün Yahudi kabileleri Nadir oğullarını uyarmışlar ve Peygambere destek vermemesi konusunda ikna etmişlerdir.
Peygamber, Medine’ye iki saat uzaklıktaki Nadir oğullarına geldiğinde çok kalamaz. Nadir oğulları aralarındaki anlaşmayı artık tanımamaktadır. Reddedilmiş, daha da kötüsü aldatılmış olarak hemen geri döner.